gdy za dołem jest dół następny ...

Myślałam, że najgorsze mamy już za sobą, że ten koszmar niepewności o jutro, jaki przeżywaliśmy od trzech lat minie z chwilą spłacenia długów przez firmę M. Okazuje się jednak, że może być gorzej, bo wystarczyło pół roku, żeby dzięki biznesowym zdolnościom Pana L. zaczęło się znów spadanie w przepaść. Tylko, że teraz już nie ma już czego sprzedać...

Najgłupsze w tym wszystkim jest to, że żadna decyzja nie jest dobra. Sieć powiązań, zależności i uwarunkowań powoduje, że likwidując bagno zniszczą też coś, co działa. Ratując to, co działa pozwalają rozlewać się bagnu...

M. wygląda coraz gorzej. Przez całe lata tłumił stres w sobie, miałam nawet wrażenie, że problemy go mobilizują, że lubi tę adrenalinę, jaką dawały trudności i poplątania biznesu. Może kiedyś tak było, kiedy kopał kłopoty jak przydrożne kamienie i szedł dalej. Bo miał przed sobą wytyczoną drogę, wizję do zrealizowania. Teraz dotarł do ściany, przez którą musi się przegryźć zębami, albo przebić głową. I widzę, że nie ma na to sił ani chęci, bo wie, że za tą ścianą nie ma niczego, co byłoby warte takiego poświęcenia. Tak strasznie boli obserwowanie, jak niknie w nim jakakolwiek wiara, jak szarzeje i kurczy się w sobie. Nie śpi w nocy, przewraca się tylko z boku na bok. A ja nie śpię razem z nim. 

Czy zdarzy się cud?

Leonard Cohen "Waiting for the miracle"